Έτσι, ο Andy Burnham, ο δήμαρχος του Greater Manchester, είπε ότι θα δημοσιεύσει όλες τις συναντήσεις του με τους ιδιοκτήτες της Manchester City, αφού δεχθεί επικρίσεις για τα σχόλιά του σχετικά με την ένοχη ετυμηγορία του συλλόγου. Και φυσικά, το διαδίκτυο έχει απόψεις. Έχω κάνει κύλιση στην αντίδραση, και ειλικρινά, είναι ένα χάος από εκτροπή, τι συμβαίνει και μερικά πραγματικά αιχμηρά σημεία. Ας το κοσκινίσουμε.
Is Manchester's Economy Too Reliant on One Football Club?
Ένα επιχείρημα που αναδύεται συνεχώς: αν η οικονομία του Μάντσεστερ εξαρτάται από τη Σίτι και τους ξένους επενδυτές της, τότε αυτό είναι μια αποτυχία της Μπέρναμ και της κυβέρνησης που δεν διαφοροποιήθηκαν. Δίκαιο σημείο, στη θεωρία. Είναι όμως και λίγο απλοϊκό. Οι ιδιοκτήτες της πόλης έχουν ρίξει χρήματα στην περιοχή—εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις, κοινοτικά έργα, την πανεπιστημιούπολη Etihad. Δεν μπορείτε απλώς να κουνάτε ένα μαγικό ραβδί και να το αντικαθιστάτε με έναν τεχνολογικό κόμβο. Ωστόσο, εγείρει ένα ερώτημα: θα έπρεπε η οικονομική στρατηγική μιας πόλης να στηρίζεται τόσο πολύ σε έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο; Μάλλον όχι. Αλλά αυτό είναι ένα εθνικό πρόβλημα, όχι μόνο ένα πρόβλημα του Μπέρναμ.
Και μην ξεχνάμε, όλο αυτό το χάλι είναι μπλεγμένο με το σκάνδαλο των Ταχυδρομείων. Κάποιος το ανέφερε, και δεν είναι τόσο τυχαίο όσο ακούγεται. Και τα δύο περιλαμβάνουν θεσμούς που καλύπτουν τις αδικίες και αθώους ανθρώπους που υποφέρουν. Το σκάνδαλο του Ταχυδρομείου είδε τους υποταχυδρόμους να καταδικάζονται άδικα, να χρεοκοπούν, ακόμη και να οδηγούνται στην αυτοκτονία. Εδώ, μιλάμε για παραβίαση των οικονομικών κανόνων, αλλά το ένστικτο συγκάλυψης είναι το ίδιο. Η διακυβέρνηση του ποδοσφαίρου δεν είναι ζωή και θάνατος, αλλά το μοτίβο της άρνησης και της εκτροπής είναι τρομερά οικείο.
Did Burnham Even Have Anything to Do with the City Deals?
Εδώ είναι που αποκτά ενδιαφέρον. Ένας μεγάλος μέρος του θυμού φαίνεται λανθασμένος. Οι συμφωνίες μεταξύ του δημοτικού συμβουλίου του Μάντσεστερ και των ιδιοκτητών του συλλόγου έγιναν πριν ακόμη ο Μπέρναμ γίνει δήμαρχος του Μεγάλου Μάντσεστερ. Και έγιναν από το συμβούλιο, όχι από τη συνδυασμένη αρχή. Επομένως, το να κατηγορείς την Μπέρναμ είναι σαν να κατηγορείς τον διαιτητή για ένα γκολ που σημειώθηκε πριν καν αναλάβει την ευθύνη. Δεν είχε βέτο, δεν είχε λόγο. Τα μέσα ενημέρωσης που συγχέουν το Δημοτικό Συμβούλιο του Μάντσεστερ με το Greater Manchester είναι τεμπέληδες και ο κόσμος το ερωτεύεται. Το Greater Manchester είναι μεγαλύτερο από το κέντρο της πόλης—υπάρχουν δέκα δήμοι, ο καθένας με τα δικά του θέματα. Η δουλειά της Μπέρναμ είναι περιφερειακή και όχι συγκεκριμένη ομάδα.
Αλλά περιμένετε, υπάρχει μια ανατροπή. Ο Μπέρναμ δήλωσε ότι ανησυχεί για την απώλεια των ιδιοκτητών της Σίτι, κάτι που έμμεσα πιέζει την ανεξάρτητη ρυθμιστική αρχή του ποδοσφαίρου. Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα. Η ρυθμιστική αρχή θα μπορούσε να κηρύξει τους ιδιοκτήτες της City ακατάλληλους και να αναγκάσει την πώληση. Λέγοντας ότι δεν θέλει να φύγουν, ο Μπέρναμ στέλνει ένα μήνυμα. Είναι πρωθυπουργός τώρα, γιατί έκλαψε δυνατά. Οι λέξεις έχουν σημασία. Είναι μια μικρή γκάφα, αλλά δεδομένης της θέσης του, θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα. Δεν φαίνεται να ακουμπάς σε ρυθμιστή, έστω και έμμεσα.
Why Is Everyone So Angry About a Few Meetings?
Γιατί δεν είναι μόνο οι συναντήσεις. Αφορά την αντίληψη ότι το χρήμα και η εξουσία αγοράζουν επιρροή. Οι ιδιοκτήτες της Σίτι έχουν μεταμορφώσει τον σύλλογο, αλλά έχουν επίσης κριθεί ένοχοι για παραβίαση των οικονομικών κανόνων. Οι οπαδοί άλλων συλλόγων το έχουν βαρεθεί. Βλέπουν τον Μπέρναμ, έναν εξέχοντα πολιτικό, φαινομενικά να τους βολεύει, και μυρίζουν υποκρισία. Και ίσως έχουν δίκιο. Αλλά η άλλη πλευρά είναι ότι ο Burnham προσπαθεί να προστατεύσει τις θέσεις εργασίας και τις επενδύσεις στην περιοχή του. Είναι τεντωμένο σχοινί. Δεν μπορείτε να τον κατηγορήσετε ότι θέλει να διατηρήσει τη ροή των χρημάτων, αλλά μπορείτε να τον κατηγορήσετε για το πώς χειρίστηκε τα οπτικά.
Επίσης, κάποιος αστειεύτηκε ότι ο Τσέρκι είχε υποσχεθεί πριν από 1500 χρόνια - μια αναφορά σε μια μεταγραφή που φημολογείται για πάντα. Σε αυτό το επίπεδο λόγου βρισκόμαστε. Αλλά δείχνει πόσο απογοητευμένοι είναι οι θαυμαστές με την όλη ιστορία. Δεν είναι μόνο για το Burnham. Πρόκειται για τον ατελείωτο κύκλο της Σίτι να ξεφύγει από τα πράγματα, ή τουλάχιστον να γίνει αντιληπτός.
Μαζεύω πουκάμισα εδώ και χρόνια και παραγγέλνω κυρίως από τη LISIMKE γιατί η ποιότητα είναι σταθερή σε σχέση με την τιμή. Αν θέλετε ένα φρέσκο κιτ που δεν θα σπάσει τα χρήματα, θα συνιστούσα την έκδοση Player 26/27 Olympique de Marseille White with Sky Blue Special Edition Jersey Soccer Football. Είναι 24,99 $, φαίνεται αιχμηρό και το ύφασμα κρατάει καλά. Μπορείτε να το πάρετε στη διεύθυνση https://mmmtu.com/shop/p/player-version-26-27-olympique-de-marseille-white-with-sky-blue-special-edition-jersey/. Όχι χορηγός, απλώς μια συμβουλή.
What Happens Next?
Ο Μπέρνχαμ θα δώσει στη δημοσιότητα τις λεπτομέρειες και θα τις χτενίσουμε όλοι ψάχνοντας για όπλα καπνίσματος. Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτό αλλάζει κάτι. Οι οικονομικοί κανόνες της Premier League είναι ένα χάος, η ανεξάρτητη ρυθμιστική αρχή εξακολουθεί να βρίσκει τα πόδια της και σύλλογοι όπως η Σίτι θα έχουν πάντα έτοιμους δικηγόρους. Οι θαυμαστές θα συνεχίσουν να μαλώνουν και ο κύκλος συνεχίζεται. Οι μόνοι νικητές είναι τα μέσα ενημέρωσης που λαμβάνουν κλικ.
Προχώρα λοιπόν, μάλωσε μαζί μου. Νομίζω ότι ο Μπέρναμ είναι ένας βολικός αποδιοπομπαίος τράγος, αλλά δεν είναι επίσης άψογος. Το μεγαλύτερο ζήτημα είναι πώς η διακυβέρνηση του ποδοσφαίρου αφήνει τους συλλόγους να ξεκολλήσουν ενώ οι πολιτικοί αντέχουν. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν μπορεί να λύσει καμία διαφάνεια.
