Έτσι χθες το βράδυ κόντρα στην Ιταλία, οι Τούρκοι οπαδοί ξεκαθάρισαν τα συναισθήματά τους. Ψαλμωδίες για το κεφάλι του Μοντέλα, ευθεία κακοποίηση στον πρόεδρο της ομοσπονδίας İbrahim Hacıosmanoğlu και προφανώς ο τύπος έπρεπε να φύγει νωρίς από το γήπεδο. Αυτό δεν είναι διαμαρτυρία, είναι πλήρης ανταρσία. Και ειλικρινά; το καταλαβαίνω. Αλλά πιστεύω επίσης ότι πρέπει να βάλουμε φρένο σε αυτή την ομάδα της Τουρκίας που είναι ένα είδος χρυσής γενιάς.
Are we overrating this Turkey team?
Το λέω εδώ και καιρό: οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να υπερεκτιμούν αυτήν την εθνική ομάδα της Τουρκίας. Ναι, τα ονόματα φαίνονται καλά στο χαρτί. Arda Güler, Kenan Yıldız, Hakan Çalhanoğlu, Ferdi Kadıoğlu, Orkun Kökçü, Can Uzun, Zeki Çelik, Ozan Kabak. Αυτή είναι μια σταθερή λίστα. Αλλά όταν το άθροισμα όλων των μερών είναι μικρότερο από τα μεμονωμένα μέρη, καταλαβαίνετε ότι κάτι δεν πάει καλά. Και αυτό ακριβώς βλέπουμε.
Η Μοντέλα πήρε τη δουλειά σε μια περίεργη στιγμή. Κληρονόμησε μια ομάδα που ξαφνικά είχε τρεις παίκτες παγκόσμιας κλάσης στην αρχική ενδεκάδα (Güler, Yıldız, Çalhanoğlu) και μερικά άτομα υψηλής ποιότητας όπως ο Ferdi Kadıoğlu, ο οποίος είναι στην Μπράιτον αλλά πιθανότατα θα μετακομίσει σύντομα σε μια μεγάλη εξάδα. Στο παρελθόν, είχαμε την τύχη να έχουμε ένα ή 1,5 παγκόσμια ταλέντα. Τώρα έχουμε αρκετές. Αλλά αυτό δεν μας κάνει αυτόματα διεκδικητές. Σημαίνει απλώς ότι πρέπει να είμαστε καλύτεροι από ό,τι είμαστε. Και δεν είμαστε.
The striker problem is real, and Montella knows it
Χρειαζόμαστε απεγνωσμένα έναν επιθετικό. Ο Μοντέλα συνεχίζει να παίζει εξτρέμ μπροστά και καταλαβαίνω το γιατί. Κοιτάζει τον Barış Alper Yılmaz και τον Kerem Aktürkoğlu και σκέφτεται: «Αυτοί οι τύποι είναι γρήγοροι, μπορούν να πατήσουν, ίσως μπορούν να κάνουν μια δουλειά». Αλλά δεν λειτουργεί. Οι οπαδοί έχουν βαρεθεί να βλέπουν τους εξτρέμ ως επιθετικούς. Χρειαζόμαστε ένα σωστό Νο. 9. Μέχρι να το βρούμε, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να πετύχουμε γκολ, ανεξάρτητα από το πόσους δημιουργικούς χαφ έχουμε.
Και αυτό είναι για την ομοσπονδία όσο και ο Montella. Είχαν χρόνια να αναπτύξουν ή να πολιτογραφήσουν έναν επιθετικό. Αντίθετα, έχουμε κολλήσει με αυτοσχέδιες λύσεις. Είναι απογοητευτικό γιατί με τον Güler και τον Yıldız να ταΐζουν μπάλες, ένας αξιοπρεπής επιθετικός θα μπορούσε να σκοράρει 20 γκολ το χρόνο για εμάς.
Why is the federation keeping a dead man walking?
Εδώ είναι το περίεργο μέρος: η ομοσπονδία φαίνεται να έχει ήδη αποφασίσει να απολύσει τον Montella μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ξέρουν ότι έχει μηδενική πίστωση. Γιατί λοιπόν να τον κρατήσει για το Nations League; Η θεωρία που κυκλοφορεί είναι ότι προστατεύουν τον επόμενο προπονητή. Εάν ένας νέος τύπος έμπαινε και αποτύγχανε σε έναν όμιλο με τη Γαλλία, την Ιταλία και το Βέλγιο, οι οπαδοί θα του ζητούσαν αμέσως το κεφάλι. Αντίθετα, άφησαν τον Montella να πάρει την πτώση. Αποτέλεσμα: οι παίκτες γνωρίζουν ότι ο προπονητής απολύεται, ο προπονητής ξέρει ότι απολύεται και κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτά τα παιχνίδια εκτός από τον Άρντα, τον Φέρντι και μερικούς άλλους.
Αυτός είναι ένας τρομερός τρόπος να διευθύνεις μια ομάδα. Βασικά είναι να πετάξεις ανταγωνιστικούς αγώνες για να σώσεις πρόσωπο. Και δεν είναι δίκαιο για τους οπαδούς που εμφανίζονται και τραγουδούν την καρδιά τους.
What's the actual solution here?
Πρώτον, πρέπει να αποδεχτούμε ότι αυτή η ομάδα, αν και ταλαντούχα, έχει τρύπες. Χρειαζόμαστε έναν επιθετικό και χρειαζόμαστε έναν προπονητή που μπορεί να χτίσει ένα σύστημα γύρω από τους καλύτερους παίκτες μας. Ο Μοντέλα δεν είναι αυτός ο τύπος. Προσπάθησε, αλλά δεν λειτουργεί. Οι παίκτες φαίνονται χαμένοι και οι οπαδοί έχουν γυρίσει.
Δεύτερον, η ομοσπονδία πρέπει να σταματήσει να παίζει πολιτικά παιχνίδια. Αν πρόκειται να τον απολύσεις, κάνε το τώρα. Αφήστε έναν νέο προπονητή να μπει και να χρησιμοποιήσει το Nations League για να πειραματιστεί και να χτίσει για το μέλλον. Ναι, μπορεί να είναι επώδυνο απέναντι σε κορυφαίες ομάδες, αλλά τουλάχιστον υπάρχει ένα σχέδιο. Το να κρατάς έναν προπονητή κουτσό απλά χάνεις τον χρόνο όλων.
Τρίτον, πρέπει να μειώσουμε τις προσδοκίες μας. Δεν είμαστε Γαλλία ή Ισπανία. Έχουμε μερικούς σπουδαίους νέους παίκτες, αλλά δεν είμαστε έτοιμο προϊόν. Η πρόκριση σε τουρνουά και η δημιουργία θορύβου είναι ένας ρεαλιστικός στόχος. Το να απαιτούμε κάθε φορά ημιτελικούς είναι απλώς να προετοιμαζόμαστε για απογοήτευση.
Στο τέλος της ημέρας, νιώθω για τη Μοντέλα. Είναι ένας αξιοπρεπής προπονητής που του έδωσαν ένα δηλητηριασμένο δισκοπότηρο. Αλλά η γραφή είναι στον τοίχο. Οι οπαδοί μίλησαν και η ομοσπονδία σχεδιάζει ήδη την έξοδό του. Είναι απλά θέμα χρόνου.
