Dus daar ben ik, scrollend door r/realmadrid, en iemand laat een foto vallen waarop Cristiano Ronaldo naar een shirt van Real Madrid kijkt. De commentaren zijn slechts een muur van gifjes en een man die zegt: 'Ah ja, de goede tijden...' En eerlijk gezegd? Dat vat het ongeveer samen. We weten allemaal hoe het is afgelopen, maar hem weer in dat witte shirt zien is toch anders. Laten we erover praten.
Did we really appreciate the peak years while they were happening?
Ik zal de eerste zijn om toe te geven: ik vond die Champions League-avonden vanzelfsprekend. Je had gewoon verwacht dat hij zou scoren. Elk. Enkel. Tijd. De man verscheen in grote wedstrijden alsof het een persoonlijke vendetta was. En ja, we gaven hem het platform – het Bernabéu, de service, de uitstraling – maar hij gaf ons de momenten waarop ik tijdens herhalingen nog steeds tegen mijn tv schreeuw. Die versie van Cristiano was onvermijdelijk. Je wist dat als de bal in de zestien op hem viel, het klaar was. We waardeerden het niet genoeg omdat het automatisch voelde.
Can we just admit his exit was messy but doesn't define him?
Kijk, ik snap het. De manier waarop hij vertrok – het transferdrama, de ‘ik ben niet gelukkig’-sfeer, het plotselinge vertrek naar Juventus – liet een zure smaak achter. Sommige fans juichen hem nog steeds uit. Maar kom op. Dat is hetzelfde als het herinneren van een geweldige relatie alleen door het uiteenvallen. De man won in vijf jaar tijd vier Champions Leagues. Hij is de topscorer aller tijden van de club. Hij loodste ons door wedstrijden waarin we niets te winnen hadden. Dus wat als hij een nieuwe uitdaging wilde? Hij verdiende het recht om op zijn voorwaarden te vertrekken, ook al was het niet mooi. Ik zeg niet dat je hem moet opvrolijken, maar doen alsof hij een slechterik is? Nee. Dat is revisionistisch.
What makes a player a 'Madridista at heart' anyway?
Er is een versie van Cristiano die altijd verbonden zal zijn met Real Madrid. Niet alleen de doelpunten, maar ook de intensiteit, de obsessie met winnen, de manier waarop hij meer eiste van iedereen om hem heen. Dat is het DNA van de club. Hij belichaamde het negen jaar lang. En je kunt het zien als hij nu over Madrid praat: er zit een zachtheid in. Dat doet hij niet voor United of Juventus. Dus ja, ik zou zeggen dat hij in hart en nieren een Madridista is, ook al zegt hij dat nooit ronduit. Acties spreken luider, en zijn nalatenschap in dat witte overhemd is onaantastbaar.
Why do kit photos trigger so much nostalgia?
Het is niet alleen Ronaldo. Elke keer dat ik een oud tenue zie, word ik teruggevoerd naar een specifieke wedstrijd, een specifiek gevoel. Het thuisshirt van 2016/2017? Dat is Cardiff. De 2014 weg? Dat is Lissabon. Dus als iemand een foto plaatst waarop Ronaldo naar een actueel tenue kijkt, is het net een tijdmachine. Je begint na te denken over alle geweldige momenten, en opeens negeer je het feit dat hij er niet meer is. Kits bevatten herinneringen, man. Daarom verzamelen we ze, ook al haten onze bankrekeningen ons erom.
