Laten we eerlijk zijn: als Sir Alex Ferguson zegt dat zijn succes "meer te maken heeft met de mensen dan met de games", is het gemakkelijk om met je ogen te rollen. Natuurlijk zou hij dat zeggen. Maar nadat ik tientallen jaren voetbal heb gekeken, denk ik dat er meer waarheid in zit dan we graag toegeven. De man bouwde imperiums op basis van relaties, en soms vervaagden die relaties de lijnen. Laten we dat uitpakken.
So Fergie was just a social butterfly, not a tactical genius?
Niemand zegt dat hij geen tactisch genie was. Maar de echte magie zat in de manier waarop hij met mensen omging. Hij wist hoe hij het beste uit spelers kon halen, hoe hij de media moest charmeren en hoe hij rivalen dichtbij kon houden. Ik herinner me dat ik las dat hij vaak een kopje thee dronk met managers van de tegenstander en zelfs met scheidsrechters. Dat is niet illegaal, maar wel slim. Je bouwt een goede verstandhouding op, en misschien – heel misschien – beïnvloedt die verstandhouding beslissingen in een fractie van een seconde. Ik zeg niet dat het een samenzwering is; het is gewoon de menselijke natuur.
Sommige fans zullen je vertellen dat elke United-fan destijds wist dat hij graag met voetbalmensen omging. Het was geen geheim. Hij praatte met scheidsrechters, rivaliserende managers en zelfs journalisten. Zo kwam hij in hun hoofden terecht. En ja, misschien is dat de reden waarom United op Old Trafford de primeur leek te krijgen. Maar was het bedrog? Nee. Het was netwerken, en het werkte.
But what about that penalty stat? 417 years without a penalty against them?
Ah, de beruchte penaltydroogte op Old Trafford. Ik heb de statistiek gezien: United speelde ongeveer 417 dagen zonder een penalty te incasseren op eigen veld. Dat is geen typefout; het duurde meer dan een jaar. Fans van andere clubs zullen je vertellen dat dit het bewijs is van een samenzwering. Fans van United zullen zeggen dat dit komt omdat teams de bus parkeerden en nooit in de box stapten. De waarheid ligt waarschijnlijk ergens tussenin. Maar als je een scheidsrechter als Mark Halsey hoort toegeven dat hij op Old Trafford de voorkeur gaf aan United, vraag je je dat af. Halsey zei het en het staat geregistreerd. Hij zei dat hij werd beïnvloed door het publiek en de aanwezigheid van Fergie. Dat is geen corruptie; dat is psychologie.
Ik zeg niet dat de scheidsrechters meewerkten. Maar als je een manager hebt die al tientallen jaren bestaat, die elke scheidsrechter bij naam kent, die hem of haar na de wedstrijd uitnodigt voor een drankje, dan bouw je een relatie op. En relaties beïnvloeden beslissingen, zelfs onbewust. Daarom is thuisvoordeel een ding. Daarom krijgen teams als United, Liverpool en Real Madrid meer beslissingen in eigen land. Het klopt niet, maar het is echt.
Was it all just a big charm offensive?
Vrijwel. Het geniale van Fergie was dat hij iedereen het gevoel gaf dat hij belangrijk was. Spelers, staf, zelfs de theedame. Hij herinnerde zich namen, vroeg naar families en gaf je het gevoel dat je er toe deed. Daarom renden spelers voor hem door muren. Daarom hadden de scheidsrechters hem misschien het voordeel van de twijfel gegeven. Het is niet sinister; het is leiderschap. En het is iets wat moderne managers vaak vergeten. Ze concentreren zich op tactiek en data, maar vergeten dat voetbal een mensenspel is. Fergie is dat nooit vergeten.
Dus als hij zegt dat het om de mensen ging, is hij niet bescheiden. Hij vertelt je zijn geheim. Hij wist dat als je de harten en geesten van iedereen om je heen verovert, de spellen voor zichzelf zorgen. En ja, misschien betekende dat onderweg een paar positieve telefoontjes. Maar dat is voetbal. Het is niet altijd eerlijk, maar het is altijd menselijk.
