Dus Heimir Hallgrímsson, de manager van Ierland, werd gevraagd hoe hij in de toekomst tegen Israël zou spelen en zei feitelijk: nee, dat zouden ze niet moeten doen, en de UEFA moet ingrijpen. Dat is alles. Dat is het citaat. En natuurlijk deed het internet wat het internet doet.
Ik ga al jaren naar de wedstrijden in Ierland en ik kan me niet herinneren dat een manager zo zijn nek uitstak. Meestal is het allemaal 'we concentreren ons alleen op het voetbal' en 'geen commentaar'. Deze keer niet. Hallgrímsson ging daarheen, en eerlijk gezegd ben ik hier voor.
Finally, a manager who doesn't hide behind 'football focus'
De meeste internationale managers zijn doodsbang om iets te zeggen wat hen een boete of een lastige persconferentie zou kunnen opleveren. Het kon Hallgrímsson niet schelen. Hij zei dat er niet tegen Israël gespeeld mag worden en dat de UEFA iets moet doen. Dat is een directe oproep tot actie, geen vaag 'we moeten een gesprek voeren'.
En voordat iemand begint: ja, hij is geen Ier. Hij is IJslands. Maar hij is de manager van Ierland en hij spreekt namens veel Ierse fans die zich al een tijdje niet op hun gemak voelen met deze wedstrijden. De FAI heeft zichzelf hier niet bepaald met glorie bedekt, dus het is verfrissend om de baas het hardop te laten zeggen.
The double standard that nobody wants to talk about
Rusland werd van alles verbannen. Elke competitie, elk niveau. Israël? Ze gaan door, gooien wat propaganda op sociale media en spelen het slachtoffer als iemand klaagt. Dat is het deel dat in mijn hoofd blijft hangen. Ik ben niet naïef genoeg om te denken dat de UEFA een moreel baken is, maar de inconsistentie is opvallend.
Ik zag een opmerking die het samenvatte: Rusland verboden, Israël speelt door. Dat is geen ingewikkeld argument. Het is precies wat er is gebeurd. Als je een land gaat verbieden vanwege zijn acties, kun je niet kiezen op basis van geopolitiek of tv-geld. En ja, ze hebben Europa en de VS bij de ballen, maar dat maakt het nog niet goed.
'But the IRA and Libya' — the whataboutism playbook
Elke keer dat dit ter sprake komt, haalt iemand de IRA, Libië of een andere historische klacht naar voren. Alsof dat op de een of andere manier teniet doet wat er nu gebeurt. Het is hetzelfde vermoeide draaiboek: afbuigen, hoe zit het, verder. Ik zeg niet dat de geschiedenis van Ierland vlekkeloos is – die van geen enkel land is dat – maar dat betekent niet dat we niet kunnen zeggen dat er vandaag de dag duidelijk iets mis is.
En het 'hij is niet Iers'-publiek? Geef me een pauze. Hij is de manager. Hij wordt betaald om het team te leiden en het land te vertegenwoordigen. Als hij niet eerlijk kan spreken over een wedstrijd die echt ongemak onder de fans veroorzaakt, wat heeft dat dan voor zin?
What this means for Ireland games going forward
Als de UEFA niets doet, zitten spelers en fans in een onmogelijke positie. Of je speelt en je voelt je medeplichtig, of je weigert en krijgt sancties opgelegd. Hallgrímsson zegt eigenlijk: breng ons niet in die positie. Dat is leiderschap.
Ik weet niet of de UEFA iets zal doen. Waarschijnlijk niet. Maar in ieder geval iemand in een machtspositie zei het hardop. En dat is meer dan de meeste managers zouden doen.
Kijk, ik ben een voetbalfan, geen politicus. Ik wil Ierland zien spelen, het volkslied zingen en daarna een paar pinten drinken. Maar ik wil ook niet doen alsof alles in orde is, terwijl dat niet zo is. Hallgrímsson begrijpt dat. Veel fans doen dat ook. Degenen die roepen 'Houd de politiek buiten het voetbal' zijn meestal dezelfden die het prima vinden met politiek als het hen uitkomt.
Dus ja, ik ben bij deze met de manager. En ik vermoed dat veel Ierse fans dat ook zijn, ook al zeggen ze het niet op Twitter.
Hoe dan ook, laat me weten wat je ervan vindt. Heeft Hallgrímsson gelijk, of moet hij zich bij het voetbal houden? Ik ben oprecht nieuwsgierig, want de antwoorden op dit soort dingen zijn altijd een puinhoop.
