De Ier Caoimhín Kelleher schudde dus geen hand met de aanvoerder van Israël vóór hun Nations League-wedstrijd. Zorg ervoor dat het internet zijn collectieve geest verliest. Ik ben hier niet om je te vertellen wat je moet denken, maar ik ben hier om je te vertellen wat ik denk. En ik denk dat dit een van die momenten is waarop voetbal en het echte leven samenkomen op een manier die iedereen ongemakkelijk maakt.
Why this handshake snub is a bigger deal than you think
Kijk, handdrukken vóór de wedstrijd zijn meestal een formaliteit. Je knikt, je schudt, je gaat door. Maar als je de kapitein van Ierland bent en tegenover Israël staat, is er veel meer aan de hand. Kelleher sloeg niet zomaar een handdruk over; hij heeft een verklaring afgelegd. En in een wereld waarin voetballers vaak wordt verteld dat ze zich aan de sport moeten houden, besloot hij in plaats daarvan vast te houden aan zijn principes.
Sommige mensen noemen het respectloos. Anderen noemen het moedig. Ik noem het een herinnering dat deze spelers mensen zijn met meningen, geen robots. En eerlijk gezegd, als je verrast bent dat een Ierse speler sterke gevoelens over Israël heeft, heb je niet opgelet.
The backlash was predictable and a bit lazy
Zodra de clip viraal ging, kropen de gebruikelijke verdachten naar buiten. Je had mensen aan de ene kant die hem een held noemden, en aan de andere kant die hem een clown noemden. En dan had je de echt luie opnames, zoals die waarin de situatie werd vergeleken met een vage dreiging van de FIFA of de FAI. Dat is geen analyse; dat is gewoon schreeuwen in de leegte.
Wat ik interessanter vond, was de poging om het over ras of klasse te laten gaan. Iemand heeft de Asjkenazische elites ter sprake gebracht, wat een rare flex is in een voetbaldraad. Het is alsof mensen niet zomaar over voetbal kunnen praten zonder er een halfbakken sociologielesje bij te halen. De waarheid is dat Kellehers beslissing persoonlijk, politiek en waarschijnlijk veel genuanceerder was dan een commentaar op Reddit kan weergeven.
What about the handshake rule? Does it even matter?
Technisch gezien maakt de handdruk deel uit van het pre-match protocol. Maar het is niet zo dat de scheidsrechter hem daarvoor wegstuurt. De FA kan hem een boete geven, maar misschien ook niet. De grotere vraag is: maakt het uit? Ik zou zeggen van wel, omdat het ons dwingt onder ogen te zien dat voetbal geen zeepbel is. Dezelfde conflicten die de wereld verdelen, verdelen de kleedkamer.
En laten we eerlijk zijn: als u de aanvoerder van Israël bent, bent u hier inmiddels waarschijnlijk aan gewend. Niet om het te excuseren, maar om te erkennen dat deze spelers vertegenwoordigers zijn van landen met een gecompliceerde geschiedenis. Een handdruk lost niets op, maar het weigeren ervan geeft een signaal af.
Where do we draw the line between sport and politics?
Dit is de vraag die nooit verdwijnt. Elke keer dat een atleet op zijn knieën gaat of weigert een armband te dragen, hebben we hetzelfde debat. Sommige fans willen hun voetbal puur, onaangetast door de rommelige buitenwereld. Maar dat is een fantasie. Voetbal is altijd politiek geweest, van de anti-apartheidsboycots tot de rivaliteit tussen Barcelona en Real Madrid. Anders doen alsof is slechts opzettelijke onwetendheid.
Dus nee, ik denk niet dat Kelleher verboden of gevierd moet worden. Ik denk dat hij moet worden gezien als een man die een keuze heeft gemaakt. En als je het niet leuk vindt, is dat ook prima. Maar doe niet alsof het om de heiligheid van de handdruk gaat.
Dus daar heb je het. Er zal nog een tijdje over Kellehers kritiek worden gesproken, en het zal mensen een ongemakkelijk gevoel geven. Dat is waarschijnlijk maar goed ook. Voetbal is op zijn best als het ons aan het denken zet, en niet alleen maar juicht. En als je het er niet mee eens bent, dan zijn daar de reacties voor.
